el diario de Willy Sifones


martes, junio 30, 2009

hixiene
Suprimín as tres entradas anteriores deste blog. Non é por dar explicacións, pero me sentín ben ao facelo. Suprimir sempre mola.



lunes, junio 08, 2009

análise poselectoral de urxencia
Sube Berlusconi, sube a ultradereita e os partidos de corte nazi ou de tipo populista-autoritario. A dereita arrasa. A esquerda integrada entra en crise. A esquerda alternativa mantense entre a nada e os dous diputados. A esquerda-esquerda ten menos votos que socios o Celta de Vigo. Os abstencionistas son a gran maioría dos europeos. Eu votei, con desgana, a un BNG que en Vigo pasou do 13% ao 8,8%. Algo cheira a podre nesta esquina de Europa. Como di o funambulista coxo, estamos en sintonía con esta Europa temerosa, xenófoba, populista e de dereitas. Para unha vez que estamos en sintonía con algo, é con radio-merda-europa fm. Mañá martes, as 21.00 h. manifestación de apoio aos traballadores do metal en folga en Vigo. Alí estaremos. Tentarei convencerme de que Europa é algo máis que esa mezcla de puticlub berlusconiano, sacristía mayor orejiana e teleserie de aventuras sarkozyniana que presentan os resultados electorais. Tentarei convencerme de que, pese ao crecente apoio en Holanda, Austria, Dinamarca ou Inglaterra aos herdeiros dos nazis, aínda quedan restos de dignidade ao vello estilo europeo.



sábado, junio 06, 2009

racaille
Lembro en 2005 a un Sarkozy aínda ministro do interior francés chamando aos manifestantes das banlieue "racaille". Os medios falaron desta palabra no seu momento, traducíndoa por algo así como "canallas". Un compañeiro do coleixo, nativo francés, contárame que a palabra que elixira Sarkozy era tremenda. Racaille referírese as pedriñas que quedan ciscadas polos camiños, a unha especie de "rolling stones" sobrantes e molestas que estorban o paso. Na fala coloquial é case o último que lle podes chamar a alguén. Claro, despois diso veu o apocalipse en versión francesa que, dalgunha forma, deunos un aviso sobre a deriva dunha Europa que estaba (e está) esvarando polos perigosos camiños da inxustiza, o racismo, o odio aos inmigrantes, a explotación e o desmantelamento do estado frente ás esixencias das finanzas internacionais, tirándose de cabeza nas mans dos populismos de corte autoritario que salpican á maioría dos países "civilizados".

Lembrei todo iso grazas ao conflicto do metal que se está a vivir en Vigo. Nun acto de miserabilismo bastante calculado -habitual por desgracia hoxe en día-, un xornalista vigués, situado polo seu plantexamento na posición dun espectador sen contexto algún, autoconnotado como "cidadán benpensante", cargaba contra os obreiros do metal, a súa protesta última e os seus métodos criminalizados unanimemente pola prensa local e nacional. En último termo, o xornalista viña a queixarse de que estropeaban a imaxe da cidade coa súa violencia nas rúas e o seu vandalismo sen control. Esta visión, reaccionaria, temerosa e clasista, é a que veñen alimentando todos os medios dende que empezou o conflito. As novas danse dende o punto de vista dunha ficticia "clase media" que cre que a cidade é só o escenario onde dar corpo ás súas fantasías de clase social dominante, con xardíns de céspede perfectamente recortado, parterres de flores en tódolos recantos e beirarúas de granito nas zonas "nobles". Frente a ese pesadelo no que o triunfo do cursi vertebra un discurso de dominación baixo o argumento do "bó gusto", os obreiros do metal saen á rúa non á protagonizar unha mascarada hipetrofiada de amor ás margaritas e ás rúas recén baldeadas, senón a loitar polos seus dereitos laborais e pola súa dignidade como traballadores. Saen as rúas a demostrar que non están axeonllados. Que non queren estalo e que non van a permitir que os fodan máis. De paso, a devolver ao sistema parte da violencia estrutural que permite que unha persoa cobre mil euros brutos mensuais por xornadas de nove ou dez horas traballadas diariamente e por riba teña que darlle as grazas ao empresario por non despedilo.

Pero claro, ao cidadán benpensante as multitudes na rúa póñeno dos nervios. Agás se levan un cirio na man e van en fila india detrás dunha imaxe piadosa. Ao cidadán benpensante a masa que vai pola cidade expresando a súa ira dalle noxo: a desorde é inxustificábel. Que é iso de cortar o tráfico. De queimar contenedores do lixo. De queimar un bus urbano. A inxustiza de tódolos días, en cambio, pois que se lle vai facer. O mundo e así. Hai ricos e pobres. E qué é iso de que estean tan organizados. Xa non se leva algo tan antiguo. Hoxe en día cada quen ten que salvar o seu cú. Que demodés estes do metal, todos xuntiños, prendéndolle lume ás rúas, enfrontándose á policía.

Estimados traballadores do metal: duro con eles, cos empresarios, coa policía, co mobiliario urbano e co que faga falta. A dignidade dos traballadores e os seus dereitos están por riba de calqueira das cousas anteriores. Eu emociónome ao ver as barricadas na Porta do Sol, as cargas contra os antidisturbios, as moreas humanas tomando as rúas, celebrando o poder do seu número, a festa da súa forza. Significa que non todo está perdido, que nestes tempos de fondísima reación temos un exemplo a seguir, un modelo a imitar, uns alguéns a quen admirar sen reservas. Grazas.



domingo, mayo 31, 2009

albert camus

Llega siempre un momento en el que hay que elegir entre la contemplación y la acción. Eso se llama hacerse hombre. Esos desgarramientos son espantosos. Pero para un corazón orgulloso no hay término medio.

Reescribir los textos de Camus en el ordenador es un placer maravilloso. Los momentos que más disfruto en el blog son aquellos en los que escribo los textos de otros. De alguna manera saboreo cada palabra, mientras que al leer hago algo diferente, con más calado pero menos intensidad. La lectura es una red en la que se me quedan los pensamientos prendidos. La reescritura es como hacer barro con la boca. Te pringas de algo viscoso, pero el sabor a tierra húmeda hace que te exploten los sentidos. Para un corazón orgulloso no hay término medio. Habría sido un buen escriba, un amanuense entregado. Eso se llama hacerse hombre. Sin embargo, los textos ajenos no deben ser demasiado largos o uno se empacha de ellos, como cuando de niño te dejan tomarte los dos pisos de las cajas de galletas surtidas. Al llegar al final de la segunda bandeja intuyes que lo que estás haciendo va contra la raíz de tu deseo. Esos desgarramientos son espantosos. Hace calor y aún no he elegido. Sí que lo he hecho. No estoy contento.



sábado, mayo 30, 2009

o tempo do pensamento inútil
Toda opinión é igual de respetable. É o principio básico do noso tempo, e recolle unha idea enganosa acerca da liberdade e unha especie de falso principio regulador da igualdade. Penso moito acerca disto ultimamente. Porque só atopo opinións que non son capaz de respetar. E emisores de opinión que deberían estar calados, en nome da igualdade e da liberdade que, se nos di, de forma repetitiva, conforman de maneira fundacional as nosas sociedades.

Hoxe tivemos unha especie de festa nocturna no colexio. Unha celebración astronómica (no sentido literal da palabra) promovida pola anpa con telescopios e chocolate a media noite. Moitos pais e moitos alumnos, moi boa noite, música en directo e bo ambiente. Sen luces, entre a romería e o evento científico, todos resultamos máis próximos. Non poder verse de todo rebaixa as liñas defensivas do día a día. Un retira as barreiras máis exteriores e déixase levar. Unha exalumna de fai dez anos cóntame a que se dedica actualmente e o seu periplo último en casas okupadas, montando mesas redondas, conferencias, obradoiros, ciclos de cinema pola xeografía galaica. Fala con entusiasmo pero o seu discurso ráchase cando me conta que case ninguén vai as actividades que preparan con tanto esforzo. En cambio, aos concertos que montamos, sempre ven unha morea de xente. Que está moi ben, pero dame rabia, non todo pode reducirse a cervexa e música e porros. A miña xeracion, sentencia, está atrofiada. Tes sorte, dígolle, a miña xa está morta, xa só somos un puñado de zombis camiñando entre unha morea de ruidos e opinións. Incapaces de atopar algo que sexa de verdade. Algo pequeno alomenos que esté nos arredores dalgunha verdade. Despedímonos despois de ver Saturno nun dos telescopios. Prometo asistir a algunha das actividades. Ambolos dous sabemos que é mentira. Pero a velada estivo ben, para que estropear a representación. O zombi dille adeus á rapaza que empeza a albiscar o sentido da palabra "desencanto". O zombi queda en medio da negrura do patio, rodeado de telescopios preguntándose onde fun parar. Que é todo isto. Que cousa sou. Cando morrín sen darme conta e porqué sigo en pé. Que fago coas miñas opinións de merda sobre min mesmo e sobre o mundo e sobre a xente. Como as borro. Como me reseteo. Quero deixar isto.



miércoles, mayo 27, 2009

propaganda política sicotrónica
É case a 1.00 am. Mentres remato un traballo no ordenador teño a tele de fondo, facéndome compaña. Nun lapso de dez minutos voan pola pantalla da caixa tonta varios spots de propaganda política que oscilan entre o bizarre-movie e o corto gravado co mobil á saída de clase: PUM-J (partido por un mundo más justo), CDS, frente nacional, AES (qué coño significa), PCPE (coa música de matrix de fondo), falange española, rosa díez, PACMA, Extremadura Unida, MSR (movimiento social revolucionario), Izquierda Anticapitalista, democracia nacional, POSI, unicón comunista reunificada, partido humanista, solidaridad por pincipio, PSA (sen citroen), falange auténtica, familia unida, unión centrista liberal... e cando remata o lote, de súpeto, volta a empezar todo. Cada partido, 30 segundos. Un loop extravagante polas diferenzas irresolubles entre os seus fragmentos. Non podo evitar pensar que neste revolto de siglas hai algo de verdade asomando con timidez tras a penuria de medios destes vídeos caseiros. Algunhas persoas das que saen falando semellan crer no que din. Semellan ser algúns alguéns, sen apelidos, nin cartos, nin intereses empresariais detrás. Hai outros mundos.



jueves, mayo 21, 2009

una mentira pequeña
El domingo pasado vuelvo de Santiago a Vigo en tren. Hacía mil años y, la verdad, esperaba algo más tras tanto tiempo. Pero las inercias de la renfe (adif, creo que se llama ahora) igualan a las de la enseñanza. Un bocata cutre en el bar de la estación. Un periódico y una revista y un libro que traía conmigo. El paisaje se desliza lentamente tras las ventanas y me sumerjo en mis lecturas sin una sola pizca de nostalgia de otros viajes en otros tiempos, cuando cada trayecto en tren era una excusa para entregarse a una forma morbosa de melancolía de la que me he aburrido hace décadas. Absorbido por la lectura tardo un rato en entender que alguien se dirige a mí: tú, adonde vas, tú. Levanto la mirada, veo a un hombre fornido con una gorra raída y unas manos gigantescas y la cara muy colorada que me insiste tú, adonde vas, tú. Hago mis apuestas mentales y digo ehm... a Pontevedra. No me vales. Bien. Cambia de objetivo, se dirige a una chica sentada frente a él, tú, adonde vas, tú. A Vigo. Ah, me puedes despertar en Arcade. Sí. La chica vuelve a su lectura. Pasan los kilómetros, pasa la estación de Pontevedra. El hombre me mira indignado. Puedo oír sus pensamientos. Evito mirarle. El tren llega a Arcade. El hombre se levanta pesadamente, me mira un instante, pienso en sus manos, tan grandes. Se baja. El tren arranca y la silueta del hombre se desdibuja. Vuelvo a mi libro, pero ya no soy capaz de leer. Me pierdo en el paisaje que me observa desde fuera de la ventana. Se está bien.



domingo, mayo 10, 2009

da serie "intelectuais españois contemporáneos"






lunes, mayo 04, 2009

ceremonia
Voy el fin de semana a la boda de un familiar. El ritual es el tradicional, entendido como tal la secuencia misa-fotos-comida pantagruélica-barra libre-bailes. Miro el proceso desde fuera, intentando desentrañar sus claves entre canción y canción en la iglesia, entre canapé y canapé en el restaurante. Pienso en Levi-Strauss: el rito es la ceremonia que nos permite acceder al mito. El rito da vida a una narración. O al menos la escenifica. Entre copa y copa pienso, la capacidad de atracción de ésto consiste en que está montado como una obra de teatro. Todo el mundo es, a la vez, actor y público. Las ceremonias son los pocos instantes de la existencia en los que uno se sabe el guión, se guía por un argumento que ya está escrito. Se siguen los pasos de otros pero a la manera propia. La repetición nos reconforta. El ritual nos permite ser actores interpretándonos a nosotros mismos. Durante la comida una miniorquesta de tres anima la fiesta. Lo rocambolesco y el esperpento son parte fundamental del proceso. Un fotógrafo da órdenes, a modo de regidor, a modo de director de escena. La gente profiere "viva los novios" y "que se besen" y se aplaude a sí misma. Los actores se felicitan entre ellos. Los protagonistas son una excusa. El ritual se estira en una tarde interminable en la que la gente come como si el mundo estuviera al borde de algo grave. Se simula inicialmente la ebriedad como paso previo a su entrega a ella. Hay ancianos bailando con chicas jóvenes y abuelas que se entregan al pasodoble con adolescentes imberbes. En esta ceremonia que persigue la perpetuación del orden social existente se suspenden temporalmente algunas convenciones y aparentemente se permite cierto exceso que habitualmente es censurado. Como no sé que hacer hago fotos. Me escondo tras la cámara y disfruto al modo voyeur del caos bajo control, del exceso medido que sanciona la entrada a la existencia ordenada de la vida en pareja para dos personas. El rito, sin embargo, ya no tiene substancia. Es puro fuego de artificio que trata de encubrir de forma chillona la muerte por putrefacción del mito del matrimonio, del mito del amor para toda la vida. Vivan los novios. Brindemos.



martes, abril 28, 2009

Impasible el ademán

*_*




[Vía adesgana]




safety car en pista!
Un día desta semana van vir os examinadores que fan o informe PISA ao meu colexio. Malia que non se dan os resultados por centro, senón o global de toda Galicia, reina certa inquietude disimulada entre nós. Por unha banda, un non está moi acostumado a que unha instancia externa avalíe os resultados do seu traballo. Pola outra, a idea de que a educación é comparable a unha fábrica de automóbiles na cal a calidade examínase comprobando in situ as deficiencias do produto final dame noxo directamente. Moitos dos meus alumnos de 4º da ESO andan propoñendo abertamente un boicot a esta actividade. Os motivos son variados, pero poden resumirse en dous: para que facer un exame que non lles vai servir para nada, e, como no, a actitude bartleby, prefería non facelo. Simpatizo con eles.

A tendencia contemporánea é considerar o ensino como unha instancia xeneradora de man de obra máis ou menos cualificada que debe reproducir o esquema da desigualdade sobre o cal se fundamenta a nosa sociedade. Neste senso son dos que viven nunha contradición vital flagrante: mentras penso que a escola debe xogar un papel emancipador -como explica marabillosamente Jacques Rancière no "maestro ignorante"- as miñas prácticas docentes fanlle o xogo ao sistema educativo: fago exames (o máis clasista dos sistemas de control do rendimento escolar), dou "clases maxistrais" "explicativas" (como facían os meus profes de fai mil anos), xogo cos absurdos dos meus propios sistemas de cualificación ("tes un 4,999, síntoo, estás suspenso"), apenas me preocupo pola atención aos estudantes máis problemáticos (descargo o traballo no profesorado de apoio) e manteño en pé todo o tinglado educativo que considera a aprendizaxe como unha carreira de obstáculos na cal hai que ir saltando unha sucesión de vallas interminable.

Gustaríame poder rachar con todo isto. Mandar á merda a miña forma de dar as clases, de avaliar, de cualificar e de estruturar a miña actividade conformada arredor deste modelo que reproduce o esquema diso que Bordieu chamou "a ditadura dos intelixentes". Teño algunhas ideas e o apoio de moitos dos meus compañeiros, teño certos medios a miña disposición e o desacougo permanente que me empuxa a facer o cambio. Porén, se o penso demasiado síntoo un pánico descontrolado. Non creo o suficiente na alternativa que pretendo. Non son o bó que debería ser para soster o esforzo da transformación. Quero militar nun tipo de entrega profesional pero non atopo as forzas. Láiome da miña parálise mentras pecho os ollos e trato de experimentar esa lentitude que sinten os pilotos de fórmula un cando hai un accidente e sae o coche de seguridade. Trato de estirar a pausa, sabendo que antes o despois terei que pisar de novo o acelerador a fondo.

Maldición. Que hostia estou a facer.



jueves, abril 23, 2009

trazar la línea
Hay una raya que separa las cosas. Antes de traspasarla el mundo es de una manera. Me gusta un concepto badiouano: ruptura inmanente. Cuando el acontecimiento ocurre se tambalean los saberes establecidos. Las opiniones vuelan por los aires. El acontecimiento determina la aparición de una verdad, y, en este proceso, se constituye un sujeto que no preexistía a éste. Toda esta palabrería me rechifla. Le doy vueltas a cada concepto obsesivamente. El sujeto no preexiste, se constituye. Es existencialismo en estado puro reformulado. Miro la realidad desde la ventana que proporciona el edificio badiouano. Veo acontecimientos por doquier. Veo como la verdad aparece en los encuentros con lo real: el amor, la actividad política del militante comprometido, el arte o la ciencia. Veo el mal en el simulacro del acontecimiento. Entiendo la frase principal de "la ética" como un mandato: liquidemos la ética consensual y acatemos la ética de las verdades. Que consiste en ser fiel a una fidelidad. Que consiste en tener un interés desinteresado. Adoro esta jerga. Su artificio encubre una veta palpitante de algo que se intuye cierto. Hay una resonancia en mí. Fidelidad a una fidelidad. Practicar el interés desinteresado. Cada uno es una singularidad múltiple. En los procesos de ruptura inmanente nos constituimos como sujetos concretos. La verdad es lo que nos sostiene. El mal es el simulacro del acontecimiento. Tengo una colección de mantras que repito todas las noches antes de acostarme. Desentrañemos el mal. Digamos con claridad qué es el bien. El bien es la verdad. La verdad surge del encuentro con lo real. El encuentro con lo real es el acontecimiento. Dejemos las opiniones para lo que sirven: para cumplir una función comunicativa.

Ruptura inmanente.

...



lunes, abril 13, 2009

involución
O novo presidente da Xunta de Galicia presume de carecer de ideoloxía. El defínese a si mesmo como un "xestor". Claro, isto non é ideoloxía, e xestión. É o que ten ser de extremo centro. Dentro de pouco a esta involución chamaranlle progreso. E ao destrozo total da nosa paisaxe costeira chamaranlle... eu aposto por "creación de riqueza e emprego respetuosos co medio ambiente". Anotemos. Primeira "feijoada". E non leva nin cinco minutos no sillón.



sábado, abril 11, 2009

regresión
Un alumno mío se dedica últimamente a escribir la letra de esta canción por las mesas. Sin quererlo me ha devuelto a algún momento indeterminado de la década de los noventa, cuando era (más) gilipollas y odiaba oír este tema por todas partes. Ahora me gusta, casi a mi pesar, y de alguna manera quisiera volver a escucharlo por todas partes, a todas horas.




Eso sí, Thom Yorke es de hostia. En este vídeo hasta me recuerda a Paris Hilton cuando pone los labios como si estuviera a punto de empezar a succionar algo. Jo, qué duro ser un icono juvenil.



domingo, abril 05, 2009

españa ultra-bizarra
Gloria Tomás y Garrido "catedrática de bioética" en una conferencia en la Universidad Autónoma de Murica.









adopta tu propia mascota virtual